هدف: هدف از انجام این پژوهش تعیین اثربخشی معنویت درمانی بر نگرانی از تصویر بدنی و احساس تنهایی در دانشجویان پرستاری مبتلا به اضطراب اجتماعی بود.
روش: روش پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان پرستاری مبتلا به اضطراب اجتماعی دانشگاه آزاد واحد ساری بود. بعد از غربال­گری، اعضای نمونه به صورت جایگزینی تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند؛ بدین ترتیب در هر گروه تعداد 15 دانشجوی مبتلا به اضطراب اجتماعی حضور داشت. ابزار گردآوری داده­ها، فرم کوتاه مقیاس احساس تنهایی اجتماعی – عاطفی (SELSA) و پرسشنامه نگرانی از تصویر بدنی لیتیتون (BICI) بود. سپس شرکت کنندگان گروه آزمایش در برنامه معنویت درمانی طی 8 جلسه 90 دقیقه­ای شرکت کردند؛ در حالی­که اعضای گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند. نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS.v24 و آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد.
یافته ­ها: نتایج نشان داد معنویت درمانی بر نگرانی از تصویر بدنی (53/11=F، 000/0=P) و احساس تنهایی (89/51=F، 000/0=P) دانشجویان پرستاری مبتلا به اضطراب اجتماعی تأثیر معناداری دارد.
نتیجه­گیری: طبق یافته­های این پژوهش، معنویت درمانی سبب بهبود نگرانی از تصویر بدنی و احساس تنهایی دانشجویان پرستاری مبتلا به اضطراب اجتماعی می­شود و می­توان از آن به عنوان یک روش مداخله­ای کاربردی استفاده کرد.