هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی گروه­درمانی به شیوه شناختی- رفتاری مذهب­محور بر افزایش امید به­زندگی و شادکامی در زنان نابارور بوده است. روش پژوهش، شبه آزمایشی به شیوه پیش­آزمون- پس­آزمون از طریق گروه گواه و گروه آزمایش و ابزار جمع‌آوری داده نیز پرسشنامه بوده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان نابارور شهرستان لاهیجان بوده که در سال 1397 به مراکز ناباروری مراجعه کرده‌اند. با توجه به ­روش پژوهش، 30 نفر از زنان نابارور با استفاده از روش نمونه­گیری در­­ دسترس، با توجه به ملاک‌های ورود به پژوهش انتخاب و به­صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند (هر گروه 15 نفر). گروه آزمایش طی ۱0 جلسه هفتگی تحت آموزش شناختی- رفتاری مذهب­محور قرار گرفت، ولی گروه کنترل هیچ‌گونه آموزشی دریافت نکرد. تجزیه و تحلیل داده ها  با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی و استنباطی توسط  نرم‌افزار SPSS ₂₂ انجام شده و برای آزمون فرضیه‌ اصلی پژوهش از تحلیل کوواریانس چند ­متغیری استفاده شده است.  یافته ها نشان داد بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای وابسته امید به زندگی (74/15 =F و 001/0 < P) و شادکامی (36/14 =F و 001/0 < P) تفاوت معنی‌داری وجود داشته، به­طوری­که امید به زندگی و شادکامی گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به­صورت قابل‌توجهی بهبود یافته است. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت گروه­درمانی به شیوه شناختی-رفتاری مذهب­محور روش مؤثری برای افزایش امید به­زندگی و شادکامی در زنان نابارور است.