زمینه و هدف: مرور پژوهش‌ها نشان می‌دهد که درمان پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی موثر است اما تعیین نقش ویژگی‌های شخصیت در تعدیل این اثر مغفول مانده است، از این رو پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی با نقش تعدیل کنندگی ویژگی‌های شخصیت انجام شد.
روش بررسی: روش پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. از جامعه آماری مراجعه کنندگان متاهل مراکز مشاوره شهر تهران، تعداد 30 نفر به عنوان نمونه پژوهش به صورت در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. پرسشنامه‌های پژوهش شامل رضایت زناشویی انریچ (1989) و ویژگی‌های شخصیتی نئو (1998) بود. درمان پذیرش و تعهد به مدت 8 جلسه برای گروه آزمایش برگزار گردید ولی گروه کنترل هیچ گونه آموزشی دریافت نکرد. بدین ترتیب داده‌های پژوهش جمع‌آوری و با استفاده از کواریانس تحلیل شد.
یافته‌ها: نتایج پس‌آزمون نشان از افزایش رضایت زناشویی گروه آزمایش داشت و تحلیل روش بلوکی نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش رضایت زناشویی با نقش تعدیل کننده ویژگی های شخصیت تاثیر معنی‌داری داشته است (p≤0/05).
نتیجه‌گیری: ویژگی‌های شخصیت نقش تعدیل کننده معنی‌داری در تاثیر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی داشت، می‌توان در بهبود زندگی زناشویی با رویکرد پذیرش و تعهد بر ویژگی‌های شخصیت نیز توجه داشت.