هدف: پژوهش حاضر با هدف مدل ناپابداری ازدواج بر اساس توانمندی ایگو با نقش میانجی توافق سنجی ازدواج انجام شد.
مواد و روش ها: روش این پژوهش توصیفی و از نمونه طرح‌های همبستگی از نوع تحلیل مسیر است. در این مطالعه 438 زوج به صورت در دسترس انتخاب شدند. از شرکت‌کنندگان خواسته شد پرسشنامه های شاخص بی ثباتی ازدواج ثنایی (1387)،  پرسشنامه روانشناختی قدرت ایگو استروم و همکاران (1997) و پرسشنامه توافق سنجی پیش از ازدواج را تکمیل کنند. داده‌های پژوهش با استفاده از شاخص‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف استاندارد، و تحلیل مسیر و معادلات ساختاری  با کمک نرم افزارها ایموس مورد بررسی قرارگرفتند.
یافته ها: استفاده از تکنیک مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد که همه شاخص های برازندگی حاصل از تحلیل مدل یابی معادلات ساختاری از برازش مدل ساختاری با داده های گرآوری شده حمایت می کنند (98/4=df/2، 910/0= CFI،  927/0= GFI ، 902/0= AGFI و 068/0= RMSEA). براین اساس فرضیه پژوهش تایید و چنین نتیجه گیری شد که توانمندی ایگو با ‏ میانجی گری توافق سنجی، ناپایداری ازدواج را پیش بینی می کند.
نتیجه گیری: لذا متخصصانی که در حوزه سلامت روان  فعالیت دارند می‌توانند مداخلات روان‌شناختی مناسبی را در جهت تشخیص و همچنین غربالگری رفتارهای موثر در پایداری و ناپایداری ازدواج، و درمان این رفتارها و شناخت و کنترل عوامل موثر در ایجاد تعارضات زناشویی در نظر بگیرند.