هدف: این پژوهش با هدف اثربخشی آموزش مهارت‌های مثبت‌نگری بر بهبود روابط فرازناشویی با تأکید بر نقش میانجی سبک‌های دلبستگی هیجانی دانشجویان متأهل دانشگاه زاهدان صورت پذیرفته است.
مواد و روش‌‌ها: روش تحقیق در این پژوهش از نوع روش شبه‌‌آزمایشی و ابزار گردآوری داده‌ها در این پژوهش پنج پرسش‌‌نامه استاندارد بوده است. ابزار تجزیه و تحلیل داده‌ها در این پژوهش نرم‌افزارهای آماری SPSS و AMOS می‌باشد که با توجه به ماهیت و نحوه نگارش فرضیه‌‌های این پژوهش از آزمون کوواریانس ترکیبی یا اندازه‌های مکرر (GLMRM) برای اثربخشی مهارت‌های نام‌‌برده و مدل‌های رگرسیونی با متغیر پنهان برای بررسی اثر میانجی‌گری استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان متأهل دانشگاه زاهدان بوده و حجم نمونه در این پژوهش برابر با 40 نفر می‌باشد که در دو گروه (یک کنترل و یک گروه آزمایش 20 نفره) تقسیم‌بندی شده‌اند، دذر این پژوهش از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده استفاده شده است.
یافته‌‌ها: با توجه به یافته‌های این پژوهش، آموزش مهارت‌‌های مثبت‌نگری بر بهبود روابط فرا زناشویی، سبک‌های دلبستگی مؤثر بوده و متغیرهای سبک‌های دلبستگی یک نقش میانجی جزئی در رابطه بین مهارت‌های مثبت‌اندیشی و روابط فرا زناشویی داشته‌اند.
نتیجه‌‌گیری: نتایج نشان داد که آموزش زوج ‌درمانی مثبت‌نگر باعث‌‌ بهبود سبک‌‌های دلبستگی در بین دانشجویان متأهل می‌شود