هدف: سالمندی دوران حساسی از زندگی بشر است و توجه به مسائل و نیازهای این مرحله یک ضرورت اجتماعی است. تحقیقات نشان داده‌اند که افزایش سن منجر به کاهش سالمندی موفق می‌شود. همچنین روی کیفیت زندگی نیز اثر منفی می-گذارد. علاوه بر این بیماری‌های مزمن به‌خصوص دیابت اثرگذارترین بیماری روی سالمندی موفق است. هدف از انجام این مطالعه بررسی تأثیر عوامل خطر دیابت در بیماران مبتلا به دیابت با میانجی‌گری کیفیت زندگی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) است.
مواد و روش: روش مطالعه توصیفی از نوع مدل‌سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل سالمندان 60 سال و بالاتر مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی شهر شیراز بود. روش نمونه‌گیری از نوع نمونه‌گیری طبقه‌ای تصادفی است. حجم نمونه 593 نفر برآورد شد. پس از جمع‌آوری پرسش‌نامه‌ها، از آمار توصیفی، رگرسیون خطی و از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم‌افزار MPLUS نسخه 8 استفاده شد.
یافته‌ها: در این پژوهش روابط معنی‌دار بین سالمندی موفق با متغیرهای سن تأیید شد. اما این رابطه با میانجی‌گری کیفیت زندگی معنی‌دار نبود. داشتن فعالیت فیزیکی و سالمندی موفق هم به صورت مستقیم و هم با میانجی‌گری کیفیت زندگی تأیید شد. اما بین متغیرهای قند خون ناشتا، دخانیات، BMI و سالمندی موفق با میانجی‌گری کیفیت زندگی روابط معنی داری مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان داد با افزایش سن، سالمندی موفق و کیفیت زندگی کاهش می‌یابد و برازش مدل در سطح متوسط تأیید شد.