هدف: یکی از رویکردهای مناسب برای طراحی الگوی سبک مربی‌گری سازمانی، رویکرد انسان‌گرایانه است. بنابراین، هدف این پژوهش ارائه الگوی سبک مربی‌گری سازمانی با رویکرد انسان‌گرایانه برای مدیران دانشگاه آزاد اسلامی بود.
مواد و روش‌ها: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا آمیخته (کیفی و کمی) بود. جامعه پژوهش در بخش کیفی منابع فارسی سال‌های 1385 تا 1398 و منابع لاتین سال‌های 1999 تا 2019بودند که از میان آنها  34 مقاله، 9 کتاب و 2 پایان‌نامه با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. جامعه پژوهش در بخش کمی مدیران میانی دانشگاه‌های آزاد اسلامی ایران در سال 1399 بودند که از میان آنها 100 نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی مرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار‌ بخش کیفی یادداشت‌برداری و ابزار بخش کمی پرسشنامه محقق‌ساخته بود. برای تحلیل داده‌ها از روش‌های کدگذاری توسط پژوهشگر به صورت دستی و برای تحلیل عاملی اکتشافی از نرم‌افزار SPSS-23 استفاده شد.
یافته‌ها: یافته‌های بخش کیفی نشان داد که سبک مربی‌گری سازمانی با رویکرد انسان‌گرایانه دارای 16 شاخص در سه بعد بود؛ به‌طوری‌که ابعاد شامل تاکید بر روابط انسانی، اخلاق‌مداری و توسعه منابع انسانی بودند. یافته‌های بخش کمی نشان داد که بار عاملی هر سه بعد بالاتر از 90/0 و بار عاملی هر یک از شاخص‌ها بالاتر از 40/0 بود. همچنین، روایی همگرا بر اساس شاخص میانگین واریانس استخراج‌شده تایید و پایایی با روش آلفای کرونباخ برای هر یک از ابعاد بالاتر از 80/0 و برای کل آن 941/0 بدست آمد. علاوه بر آن، با توجه به بار عاملی ابعاد و شاخص‌ها الگوی سبک مربی‌گری سازمانی با رویکرد انسان‌گرایانه ترسیم شد.
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، برنامه‌ریزی برای بهبود سبک مربی‌گری سازمانی با رویکرد انسان‌گرایانه جهت استفاده از ابعاد و شاخص‌های موثر بر آن ضروری است.