هدف: اعتیاد زنان یک مقوله‌ی جنسیتی است و در مقایسه با اعتیاد مردان، در جامعه‌ی ما توجه کم‌تری به آن شده است. به رغم این واقعیت که زنان معتاد مشکلات متعدد و سختی را تجربه می‌کنند، آنان از حمایت اجتماعی و خدمات کمی برخودار می‌شوند. هدف این پژوهش، بررسی این پدیده، تجربه‌ی زنانه از اعتیاد و ارائه‌ی الگوی پارادایمی اعتیاد زنان است.
روش: این پژوهش کیفی است. در مرحله‌ی اول، و برای فهم تجربه‌ی زیسته‌ی زنان معتاد، روش نظریه‌ی زمینه‌ای(GT) اجرا شد و داده‌ها از طریق مصاحبه‌ی عمیق و نیمه ساختارمند گردآوری شد. تعداد  30 نفر از این زنان در سال 1398 مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه‌گیری به روش هدفمند شروع شد و با رسیدن به اشباع نظری خاتمه یافت. داده‌ها به روش "استراوس و کوربین" و طی سه مرحله‌ی کدگذاری باز، محوری و گزینشی، کدگذاری و تحلیل شدند.
یافته­ ها: طبق مقوله‌ی محوری، اعتیاد زنان واکنشی تبعی است که در شرایط نابسامانی خانوادگی و اجتماعی روی می‌دهد و با پیامدهای جسمی، روانی، اقتصادی و اجتماعی همراه است.
نتیجه­ گیری: براساس تجربه زیسته زنان دچار اعتیاد می توان گفت که اعتیاد زنان دارای چهار مرحله است. مرحله ی نخست مرحله ی آشنایی با مواد و آغاز مصرف، مرحله ی دوم مرحله شک و تردید، مرحله سوم مرحله ی وابستگی و مرحله ی چهارم مرحله ی ترک و رهایی است.