هدف: سازگاری زناشویی یکی از مهم‌ترین عوامل در تعیین ثبات و دوام رابطه زناشویی است، بنابراین مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی روان‌درمانی معنوی-مذهبی بر امنیت روانی و سازگاری زناشویی دانشجویان متاهل انجام شد.
مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود، جامعه پژوهش شامل تمامی دانشجویان متاهل زن و مرد دانشگاه آزاد رودهن در سال تحصیلی 1402-1401 بودند. از جامعه موردپژوهش 30 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار داده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌های امنیت روانی مازلو (1952) و سازگاری زناشویی لاک و والاس (1959) بود. گروه آزمایش به مدت 10 جلسه، هفته‌ای دو جلسه 90 دقیقه‌ای آموزش روان‌درمانی معنوی- مذهبی تشکیل گردید؛ اما در این مدت برای گروه گواه هیچ آموزشی برگزار نشد و در لیست انتظار بودند. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره با نرم‌افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد.
یافته‌ها: بر اساس مقایسه پیش‌آزمون و پس‌آزمون دو گروه یافته‌ها نشان داد که روان‌درمانی معنوی-مذهبی تأثیر معناداری بر امنیت روانی و سازگاری زناشویی دانشجویان متاهل داشت (01/0 ≥ P).
نتیجه‌گیری: روان‌درمانی معنوی-مذهبی می­تواند منجر به بهبود امنیت روانی و سازگاری زناشویی دانشجویان متاهل گردد.