هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل علّی خودآگاهی هیجانی  مادران دانش آموزان ابتدایی شهر تهران  بر اساس سبک های دلبستگی و کمال گرایی با نقش میانجی خودکارآمدی انجام شد.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر جزو مطالعات معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مادران  کودکان دبستانی مراجعه کننده به مراکز مشاوره پیوند آموزش و پرورش استان تهران در سال 1400 بوده است. از این میان به شکل نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای در نهایت داده های 331 نفر جمع آوری و مورد تحلیل قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌ی بازنمای خود و بینش (SRIS)، (خودآگاهی هیجانی) (گرنت و همکاران، 2002)،  پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسال کولینز و رید (1996) (RAAS)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی  شرر (1982)  (GSES) و پرسشنامه کمال گرایی هیل و همکاران (2004) (PI) بود. داده ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS26 و AMOS24  تحلیل شدند. شاخص های برازش حاکی از برازش خوب مدل پیشنهادی با داده-هاست.
یافته ها: یافته ها نشان داد که سبک دلبستگی ایمن (371/0 β=)و خودکارآمدی (503/0 β=) بر خودآگاهی هیجانی اثر معنادار مستقیم و سبک دلبستگی ناایمن/اجتنابی (611/0- β=) بر خودآگاهی هیجانی اثر معنادار و معکوس دارد. همچنین خودکارآمدی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین سبک  دلبستگی ایمن (307/0 β=)، سبک دلبستگی ناایمن/دوسوگرا (193/0- β=) و کمال گرایی مثبت (127/0 β=)با خودآگاهی هیجانی نشان داد اما نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین کمالگرایی منفی با خودآگاهی هیجانی نشان نداد.
نتیجه گیری: توجه روانشناسان به نقش این متغیرها می‌تواند در بهبود خودآگاهی هیجانی مادران دانش آموزان ابتدایی نقش مؤثر و پیشگیرانه داشته باشد.