هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل ساختاری برای پیش‌بینی سازگاری زناشویی بر اساس جهت گیری مذهبی با میانجی‌گری سبک زندگی انجام شد.
مواد و روش ­ها: روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل همه مراجعه کنندگان متاهل به مراکز مشاوره شهر تهران در نیمه اول سال 1400 بود. از طریق قاعده 10 نفر به ازای هر متغیر اندازه­گیری شده حجم نمونه به تعداد 250 نفر تعیین شده و با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده ها از پرسشنامه‌های سازگاری زوجی اصلاح شده، پرسشنامه جهت گیری مذهبی و پرسشنامه سبک زندگی LSQ استفاده شد. تحلیل داده ها از طریق شاخص­های آمار توصیفی و مدل یابی معادلات ساختاری با کمک نرم افزار­های آماری SPSS₂₇ و AMOS₂₄ در سطح معناداری 05/0 انجام شد.
یافته ­ها: نتایج نشان داد مدل پژوهش با داده­های جمع­آوری شده برازش دارد. نتیجه مدل­یابی معادلات ساختاری با حضور متغیر میانجی نشان داد که بین جهت‌گیری مذهبی درونی و سبک زندگی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. بین جهت‌‌گیری مذهبی بیرونی و سازگاری زناشویی رابطه منفی و معنادر وجود دارد. بین سبک زندگی و سازگاری زناشویی نیز رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. در نهایت نتایج نشان داد سبک زندگی بین جهت گیری درونی و سازگاری زناشویی نقش میانجی دارد.
نتیجه­ گیری: جهت­گیری مذهبی از عوامل موثر در سازگاری زناشویی است و سبک زندگی اثر این عامل را بر سازگاری زناشویی تحت تاثیر قرار می­دهد. بنابراین جهت افزایش سازگاری زناشویی، توجه بر نقش متغیرهای واسطه­ای از جمله سبک زندگی ضروری است.