هدف: در قرآن­ کریم و روایات معصومان(علیهم‌السلام) به مسعود و منحوس بودن برخی روزها و شب‌ها اشاره شده است. جبر‌انگاری در مبارک و یا نامیمون ‌دانستن ایام، آثار مخربی بر روان و سبک زندگی انسان می‌گذارد. با توجه به عوارض فشارهای روانی برآمده از این اندیشه برای جامعه، در این مطالعه کاربست مفهوم سعد و نحس در آیات و روایات مورد بررسی قرار گرفت.
مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی_ تحلیلی از محل بررسی آیات 16 سوره مبارکه فصلت، 19 قمر، 3 دخان و 35 رحمن در تفاسیر معتبر شیعه به‌ویژه تفسیر المیزان علامه طباطبائی و نیز مراجعه به منابع روایی و متون فلسفی و کلامی انجام شد.
یافته‌ها: رابطه معناداری بین انگاره جبر و اختیار با سلامت روانی و سبک زندگی برقرار است. همچنین رابطه معکوس بین مفهوم صحیح برآمده از آیات قرآن و روایات معصومین(علیهم‌السلام) در مسأله سعودت و نحوست ایام با اختلال ناامیدی و افسردگی وجود دارد.
نتیجه‌گیری: پس از بررسی کاربرد سعد و نحس در آیات و روایات می­توان چنین بیان کرد که سعد و نحس بودن مربوط به خود روزگار نیست. بلکه می­توان دو صورت را برای مسعود یا منحوس بودن روزگار بیان کرد: نخست، آن نشان از اعمال و اتفاقاتی است که در روزگاری خاص اتفاق افتاده و سبب مبارک و نامبارک شدن آن شده است. به این معنا که در هر روز و شبی که نافرمانی از دستورات الهی صورت پذیرفته باشد آن روز یا شب نحس خواهد بود و اگر اطاعتی از دستور الهی انجام پذیرد آن روز یا شب مبارک و سعد می‌شود. دوم، هر فرد به نسبت اتفاقی که در روز یا شبی خاص برای او پیش می­آید آن روز یا شب برای آن فرد سعد یا نحس است. به این معنا که اگر عذاب الهی بر او نازل شود نحس و اگر رحمت الهی نازل شود سعد خواهد بود. بنابراین برخی از اشارات به سعد یا نحس بودن روزگار جنبه تربیتی دارد و برای توجه داشتن انسان­ها و عبرت‌گیری از حوادث گذشته است.