هدف: نشاط معنوی نیز یکی از ضروری‌ترین خواسته‌های فطری و نیازهای روانی انسان و سازگاری زناشویی به عنوان یکی از مهم ترین عوامل اثر گذار در زندگی زناشویی به شمار می‌رود. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی رویکرد راه حل محور بر سازگاری زناشویی و نشاط معنوی زوجین شهر تهران انجام شد.
مواد و روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه همراه با دوره پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه زوج های شهر تهران در سال 1401 بودند که به دلیل ناسازگاری زناشویی به مراکز مشاوره‌ای شهر تهران مراجعه کرده بودند‌. که از بین آن ها 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. و به پرسشنامه نشاط معنوی چیریان و افروز (1395) و سازگاری زناشویی  اسپانیر(۱۹۷۶) پاسخ دادند. گروه آزمایش در طی هفت جلسه ۹۰ دقیقه ای رویکرد راه حل محور شرکت نمودند، اما گروه گواه آموزشی دریافت نکردند. جهت تحلیل داده ها از آزمون  تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر با کمک نرم افزارSPSS نسخه24 استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش‌آزمون در متغیر‌های سازگاری زناشویی و نشاط معنوی بین میانگین پس‌آزمون در گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری وجود دارد، همچنین در دوره پیگیری نتایج پایدار بود (۰٫۰۰۱>p).
نتیجه گیری:  نتایج نشان داد که رویکرد راه حل محور بر افزایش سازگاری زناشویی و نشاط معنوی زوجین شهر تهران موثر بود.