مقدمه و هدف: کیفیت بالای زندگی زناشویی نقش حمایتی برای افراد دارد، از طرفی کیفیت پایین زندگی زناشویی نقش یک عامل پرخطر را ایفا می‌سازد، بنابراین مطالعه حاضر باهدف تعیین نقش ناگویی هیجانی و هوش معنوی در پیش‌بینی کیفیت زندگی زناشویی انجام شد.
مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی بود، جامعه پژوهش را تمامی فرهنگیان زن متاهل مقطع ابتدایی ناحیه یک تاکستان در سال تحصیلی 1402-1401 بودند (260 نفر) که بر اساس جدول کجرسی و مورگان (1971)150 نفر واجد شرایط به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند؛ و به پرسش‌نامه‌های ناگویی هیجانی بگبی و همکاران (1994)، هوش معنوی فرهوش و همکاران (1394) و کیفیت زندگی زناشویی باسبی و همکاران (1995) پاسخ دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام‌به‌گام با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 18 صورت گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد بین ناگویی هیجانی و کیفیت زندگی(467/0- =r) رابطه منفی و معنادار و بین هوش معنوی با کیفیت زندگی(572/0 =r) رابطه مثبت و معنادار برقرار است (01/0>P)، هوش معنوی و ناگویی هیجانی به‌طور معنی‌داری توانستند ۲/۳۶ درصد از تغییرات کیفیت زندگی را پیش‌بینی کنند.
نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش حاضر نشانگر اهمیت ناگویی هیجانی و هوش معنوی در تبیین کیفیت زندگی زناشویی زنان بود.