هدف: خانواده، از منظر اسلام، دارای جایگاه و قداست ویژه‏ای است که قابل مقایسه با هیچ نهاد دیگری نیست. اهمیت تأمین و ارتقای سلامت روان و جسم اعضای خانواده، ارزش‏گذاری معنوی بر پیوند خانوادگی، زمینه‏سازی برای تقویت و تحکیم این پیوند و پیشگیری از آسیب­پذیری و فروپاشی آن، از راه وضع گزاره­های توصیه­محور و بازدارنده، اساس حکمت قداستی است که در جهان بینی توحیدی اسلام به خانواده بخشیده شده و حوزه مطالعاتی گسترده‌ای را شامل می­شود.
مواد و روش ها: پژوهه­ی کتابخانه­ای حاضر را بر آن است تا با دسته­بندی آیات و روایاتی که درخصوص تعریف و آثار حسن ظن بیان شده­اند، به شیوه­ی توصیفی-تحلیلی، مسئله همبستگی مثبت میان حسن ظن و بهبود سلامت در آموزه­های ثقلین را دنبال نماید. روش جمع آوری اطلاعات بر اساس ابراز کتابخانه ای و در منابع تفسیری و روایی موجود است.
یافته‌ها: یافته­های تحقیق نشان از همبستگی و تأثیر مثبت حسن ظن بر بهبود سلامت نهاد خانواده از منظر اسلام دارد.
نتیجه‌گیری: ظنّ مفهومی گسترده در ادبیات دین اسلام است و تنها نوعی از آن که زمینه تعامل اجتماعی صحیح و پایدار را بر هم می­زند و با عنوان «سوء ظن» شناخته می­شود، نکوهیده است. سوی دیگر این مفهوم، «حسن ظنّ» است. همان پاک­ذهنی و نیک­اندیشی، که عامل شکوفایی روابط انسانی بوده و سرمایه­ای اجتماعی تلقّی می­شود. آن­طور که پایندی بدان در تمامی نهادهای اجتماعی و به صورت ویژه در نهاد خانواده، زمینه­ساز بهبود سلامتی اعضا و رشد ایشان می­شود.