هدف: توجه به عوامل تأثیرگذار بر بهبود بهداشت روانی و درنتیجه افزایش رضایت از زندگی زوجین بسیار مؤثر و ارزشمند هست، بنابراین پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی درمان مثبت نگر ایرانی- اسلامی بر تحمل پریشانی و رضایت از زندگی زوجین انجام شد.
مواد و روش ­ها: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه پژوهش شامل تمامی زوجین مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی تحت نظر بهزیستی منطقه دو تهران در شش ماه نخست سال 1401 بودند که 30 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌های تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) و رضایت از زندگی دینر و همکاران (1985) بودند. برای گروه آزمایش، هشت جلسه دو ساعته و هفته‌ای یک جلسه آموزش‌ درمان مثبت نگر ایرانی- اسلامی برگزار شد، اما گروه گواه آموزشی دریافت نکردند. تحلیل داده‌ها با استفاده از کوواریانس تک متغیره در نرم افزار SPSS نسخه 24 انجام شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد با کنترل اثر پیش‌آزمون بین میانگین نمرات پس‌آزمون گروه‌های آزمایش و گروه گواه در متغیرهای تحمل پریشانی و رضایت از زندگی تفاوت معناداری وجود داشت (01/0>p).