هدف: شیوه‌های آموزشی نوآورانه می‌تواند سبب بهبود عملکرد آموزش عالی شود. بنابراین، هدف این پژوهش طراحی مدل مفهومی شیوه‌های آموزشی نوآورانه در آموزش عالی بود.
مواد و روش‌ها: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا مقطعی بود. جامعه پژوهش اعضای هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی استان تهران در سال تحصیلی 1402-1401 بودند که حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان 346 نفر برآورد شد که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق‌ساخته شیوه‌های آموزشی نوآورانه در آموزش عالی با 113 گویه بود. برای تحلیل داده‌ها از روش‌های تحلیل عاملی اکتشافی و مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار SPSS و AMOS استفاده شد.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که 113 گویه شیوه‌های آموزشی نوآورانه در آموزش عالی بار عاملی بالاتر از 40/0 داشتند و این سازه دارای 22 مولفه در 7 بعد شامل هوش مصنوعی در نوآوری (3 مولفه)، مدیریت هوشمند نوآوری (2 مولفه)، شیوه‌های نوین آموزشی و پژوهشی (2 مولفه)، فناوری اطلاعات (3 مولفه)، معایب روش‌های نوین آموزشی (5 مولفه)، توسعه نوآوری و کارآفرینی (3 مولفه) و تدریس نوآورانه (4 مولفه) بود. همچنین، بار عاملی هر یک از مولفه‌ها و ابعاد بالاتر از 50/0، میانگین واریانس استخراج‌شده آنها بالاتر از 60/0 و پایایی آنها بالاتر از 70/0 برآورد شد. علاوه بر آن، مدل مفهومی شیوه‌های آموزشی نوآورانه در آموزش عالی طراحی برازش مناسبی داشت و هر یک از ابعاد بر مدل مذکور اثر مستقیم و معنادار داشتند (05/0P<).
نتیجه‌گیری: مدل مفهومی شیوه‌های آموزشی نوآورانه در آموزش عالی طراحی‌شده در این مطالعه می‌تواند توسط متخصصان و برنامه‌ریزان آموزش عالی جهت بهبود شیوه‌های آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.