چکیده

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه‌ای شفقت‌ورزی به خود در رابطه بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و تعارضات زناشویی دانشجویان متأهل انجام شد.

روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان متأهل دانشگاه آزاد اسلامی واحد بویین‌زهرا در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود که از میان آن‌ها، تعداد ۲۰۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه طرحواره‌های ناسازگار یانگ (۱۹۹۸)، پرسش‌نامه شفقت ورزی به خود نف (۲۰۰۳) و مقیاس تعارضات زناشویی (۱۳۸۷) بود. داده‌ها با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و نرم‌افزار Smart-PLS تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و تعارضات زناشویی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ همچنین بین شفقت‌ورزی به خود و تعارضات زناشویی رابطه منفی و معناداری مشاهده شد. نتایج تحلیل مسیر حاکی از آن بود که شفقت‌ورزی به خود، نقش میانجی معناداری در رابطه بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و تعارضات زناشویی ایفا می‌کند.

نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که تقویت شفقت‌ورزی به خود به عنوان یک سازوکار تنظیمی، می‌تواند آثار منفی ناشی از طرحواره‌های ناسازگار اولیه را بر تعارضات زناشویی کاهش داده و در فرایندهای درمانی و پیشگیرانه جهت بهبود روابط زناشویی دانشجویان متأهل اثربخش باشد. این یافته‌ها بر ضرورت مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر شفقت برای تعدیل الگوهای فکری ناسازگار در بافت روابط زوجی تأکید دارد.