هدف: در موضوع سلامت اجتماعی، اختلاف نظراتی وجود دارد و برخی بر مظاهر و امکانات مادی بهداشتی و درمانی به‌عنوان معیار سطح سلامت اجتماعی تأکید دارند و برخی نقش جنبه‌های روانی و نوع رفتار موجود در جامعه را مؤثرتر در سطح سلامت جامعه می‌دانند. در نگاه دوم، چگونگی تعاملات و روابط اجتماعی اعضای جامعه موردتوجه قرار می‌گیرد. مسئله پیش‌رو این است که معارف دینی که عهده‌دار هدایت و سعادت بشری است، چه نسخه‌ای برای بهبود سلامت اجتماعی بر اساس اصلاح رفتار و تعاملات اجتماعی می‌پیچد؟
روش: برای تکمیل طرح کلان، با نگرشی نظام‌مند به معارف اهل‌بیت (ع) در حل مسئله پیش‌رو، یک مرحله مراجعه به سیره نظری و عملی آن حضرات است. در این نوشتار با محور قراردادن یکی از خطب امام حسین (ع) و تحلیل محتوای آن و تطبیق و ریشه‌یابی معارف آن در قرآن مجید، نکاتی برداشت می‌شود که اهتمام به آن‌ها می‌تواند زمینه ارتقاء سطح سلامت اجتماعی را افزایش دهد.
یافته‌ها: نکات ریشه‌ای و اصول بنیادین قابل اکتشاف از فرهنگ و سیره حسینی ناظر به مسأله رفع نیاز دیگران در تعاملات اجتماعی ازاین‌قرارند: الف) شتاب و سبقت در نیکی کردن؛ ب) کسب نیک‌نامی و پرهیز از بدنامی؛ ج) نیکی بدون چشم‌داشت؛ د) مثبت‌انگاری مطالبات دیگران؛ ه) تمثیل و تجسم اعمال؛ و) کرامت معزانه و خساست مذلانه؛ ز) رضای الهی.
نتیجه: نهادینه‌سازی این اصول برگرفته از فرهنگ حسینی با توجه به جایگاه اهل‌بیت (ع) در جامعه ایرانی به‌صورت عام و حضرت سیدالشهدا (ع) به‌صورت خاص، ظرفیت بالایی در افزایش و ارتقای سطح سلامت اجتماعی داراست.