هدف: هدف از این پژوهش تعیین اثربخشی درمان هیجان مدار بر مولفه های صمیمیت زناشویی زوجهای دانشجو بود.
مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی از نوع طرح پیشآزمون- پس آزمون با گروه کنترل نابرابر بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دانشجو در دانشگاه فرهنگیان شهر تهران به تعداد 50 زوج (100 نفر) که به مرکز مشاوره دانشگاه در سال 1396 مراجع کرده اند، تشکیل دادند. با روش نمونهگیری در دسترس، نمونهای شامل 16 زوج در گروه آزمایش و 16 زوج در گروه کنترل از جامعه مذکور انتخاب شدند. گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه ای تحت آموزش هیجان مدار قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار ماندند. ابزار مورد استفاده پرسشنامه صمیمیت (بهرامی و اولیا، 1385) بوده است، با آزمون کوواریانس چند متغیره دادهها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: نتایج آزمون نشان داد که درمان هیجان مدار بر میزان صمیمیت زناشویی و مولفه های روانشناختی، مذهبی، اجتماعی-تفریحی، جنسی، عاطفی، عقلانی، فیزیکی و ارتباطی زوجهای دانشجو در سطح آلفای 01/0 موثر بوده است.
نتیجه گیری: براساس یافتهها، رویکرد هیجان مدار میتواند به عنوان یک روش مداخلهای در افزایش صمیمیت زناشویی به کار رود.