هدف: شادکامی یکی از سازه‌های برگرفته از رویکرد روانشناسی مثبت‌نگر است که بر بسیاری از متغیرها تاثیر مثبت می‌گذارد. در نتیجه، هدف این پژوهش تعیین رابطه بین هوش معنوی و خودکارآمدی اجتماعی با شادکامی در دانشجویان بود.
مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری در سال تحصیلی 400-1399 در حدود 3000 نفر بودند. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان 341 نفر برآورد که با روش نمونه‌گیری طبقه‌ای با توجه به جنسیت انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه هوش معنوی کینگ (2008)، مقیاس خودکارآمدی اجتماعی اسمیت و بتز (2000) و پرسشنامه شادکامی آرگایل و همکاران (1989) بودند. داده‌ها با روش‌های ضرایب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به شیوه همزمان در نرم‌افزار SPSS-22 تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که هوش معنوی (414/0=r) و خودکارآمدی اجتماعی (544/0=r) با شادکامی دانشجویان رابطه مثبت و معنی‌دار داشتند (001/0P<). همچنین، متغیرهای هوش معنوی و خودکارآمدی اجتماعی به‌طورمعنی‌داری توانستند 1/29 درصد از تغییرات شادکامی در دانشجویان را تبیین کنند (05/0P<).
نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان‌دهنده نقش موثر هوش معنوی و خودکارآمدی اجتماعی در تبیین شادکامی دانشجویان بود. بنابراین، جهت بهبود شادکامی آنان می‌توان از طریق کارگاه‌های آموزشی میزان هوش معنوی و خودکارآمدی اجتماعی آنها را ارتقاء بخشید.