هدف: هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثر 12 هفته تمرین هوازی و تناوبی شدید و 2 هفته بیتمرینی به دنبال آن‌ها بر بیان ژنهای miR-133 و miR-29 قلب رتهای دیابتی نوع دوم بود.
مواد و روش ها: 48 سر رت نر نژاد ویستار 10 هفته‌ای با وزن 20±220 گرم به‌طور تصادفی در شش گروه کنترل سالم، کنترل دیابتی، تمرین هوازی دیابتی، تمرین تناوبی شدید دیابتی، بیتمرینی هوازی دیابتی و بی-تمرینی تناوبی شدید دیابتی قرار گرفتند (هر گروه 8 سر). تمرین هوازی برای 5 جلسه در هفته با افزایش تدریجی سرعت‌(18 الی 26 متر بر دقیقه) و زمان (10 الی 55 دقیقه) در قالب دویدن روی تردمیل انجام گرفت. تمرین تناوبی شدید برای 5 جلسه 30 دقیقهای در هفته در قالب دویدن روی تردمیل با تکرارهای یک‌دقیقه‌ای و استراحت فعال 2 دقیقه‌ای بین هر تکرار بود. دوره تمرین به مدت 12 هفته و دوره بیتمرینی به مدت 2 هفته بود.
یافته ها: نتایج نشان داد که 12 هفته تمرین (هم هوازی و هم تناوبی شدید) باعث افزایش معنادار بیان miR-29 و miR-133 (P<0.05)، اما تفاوت معناداری بین دو نوع تمرین هوازی و تناوبی شدید مشاهده نشد (P>0.05)     همچنین نتایج نشان داد که بیتمرینی به مدت 2 هفته اثر معناداری بر تغییرات ایجادشده ناشی از تمرین در متغیرهای موردمطالعه نداشت (P>0.05). در مورد بیتمرینی نیز تفاوت معناداری بین دو نوع تمرین هوازی و تناوبی شدید برای هیچ‌کدام از متغیرها مشاهده نشد (P>0.05).
نتیجه گیری: به نظر میرسد که با شروع دوره بیتمرینی، سازگاریهای تمرینی ایجادشده در بیان ژنهای miR29 و miR133 شروع به از دست رفتن میکنند، اما به نظر نمیرسد تا 2 هفته بیتمرینی به دنبال 12 هفته تمرین، این سازگاریهای تمرینی به‌طور کامل از دست بروند. درنهایت، احتمالاً بین بیتمرینی هوازی و بی‌تمرینی HIIT نیز تفاوت معناداری وجود ندارد.