سینما طنز در ایران سابقه‌ای طولانی دارد و به نوعی تولد آن با تولید این رسانه همزمان است. فیلم‌های «آبی و رابی» و «حاجی آقا اکتور سینما» نمونه‌هایی از این مدعا هستند. فیلم‌های ابتدای تاریخ سینمای ایران رگه‌های طنز را در روایت و برخورد فیلمساز می‌توان دید. اما جریان طنز در سینمای ایران با انقلاب و تحول‌های ساختاری و محتوایی در سینما شکل دیگری پیدا کرد. با ورود مسائل اجتماعی روز و بیان این مسائل در این گونه‌ی پرطرفدار و شکست برخی از خطوط قرمز در این فیلم‌ها شکل و پرداخت طنز در فیلم‌های سینمایی رنگ و بویی دیگر پیدا کرد.امکان بیان مسائل مهم و جدی اجتماعی در فیلم‌های طنز فرصتی را برای فیلمساز فراهم کرد تا هم با مخاطب بیشتری ارتباط بگیرند و هم به واسطه این ارتباط اقتصاد این رسانه را که ضروری به نظر می‌رسید شکوفا کند.کمدی سینمایی فکری جدی را در خصوص فضایل انسانی منتقل می‌کند برانگیختن تماشاگر است به بازاندیشی درمورد کنایه‌ها،ایهامها،وتناقضاتی که در کمدی عرضه می‌شود. این نوع انگیزش غرض اغلب کمدی‌هایی است که کنش غیر ممکن را که باید بیشتر به عنوان عرضه‌ای استعاری از کنش انسانی فرض شود تا عرضه‌ای ادبی ،تجسم می‌بخشد. فیلم کمدی جزء اولین گونه‌های سینمایی بود که شکل گرفت و به خوبی تداوم پیدا کرد. در واقع فیلم سازان اولیه سینما، بعد از آنکه در تجربه‌های اولیه شان، فیلم‌های مستند و واقعی از زندگی مردم ارائه دادند، در تجربه‌های بعدی به سراغ خنداندن مردم رفتند، زیرا از طرفی نمایش‌های خنده دار در بین مردم بسیار پر طرفدار بود و ثانیا ، مردم به دنبال بازیگران تئاتر می‌رفتند تا در فیلم‌هایشان بازی کنند.از نیمه دوم سال 1357 تا اوایل سال 1360 فیلم کمدی در ایران ساخته نشد.بیش از سه سال هیچ نشان نافذی ازخنده ورگه طنز در فیلم‌های ایرانی به دیده نیامد.طی این مدت عده‌ای از دست اندرکاران سینما که در میانشان کم‌تر قدیمی‌ها وحرفه ای‌ها دیده می‌شدند بر این تصور بودند که در فضای موجود،فیلم خنده داربا اقبال روبه رو نمی شود و می‌بایست به سراغ مفاهیم سیاسی باب روز-که معلوم نیست به چه دلیل تصور خشکی از آن وجود داشت، رفت .