اهداف: برای بهبود بخشیدن به روابط خانوادگی سالم، استفاده از  برنامه آموزشی و پیشگیری زود هنگام در مورد خانواده اهمیت دارد. هدف پژوهش حاضر  مقایسه اثربخشی فرزندپروری ذهن آگاهانه با رویکرد ایرانی – اسلامی با فرزندپروری مثبت بر خودتنظیمی هیجانی و خود کارآمدی مادران دانش آموزان پایه هفتم بود.
مواد و روش ها: این پژوهش  از نوع شبه آزمایشی با طرح  پیش آزمون- پس آزمون -  پیگیری (45 روزه ) با گروه کنترل بود.  جامعه آماری شامل مادران و دانش آموزان پایه هفتم اصفهان بود که به روش نمونه گیری غیر تصادفی هدفمند، نمونه 42 نفری در یکی از دبیرستانها  انتخاب شد و در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) جایگزین شدند. گروه های آزمایش در جلسات آموزش فرزندپروری ذهن آگاهانه با رویکرد ایرانی- اسلامی و فرزندپروری مثبت به مدت 10 جلسه 90 دقیقه ای شرکت کردند. گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. هر سه گروه در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری به پرسشنامه های خودتنظیمی هیجان گراتز و روئمر(2008) و مقیاس خودکارآمدی والدگری دومکا(1996) پاسخ دادند. جهت تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه های تکراری استفاده شد.
یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد بین روش های آموزش فرزندپروری ذهن آگاهانه با رویکرد ایرانی – اسلامی و فرزندپروری مثبت با گروه کنترل از نظر اثربخشی بر متغیرهای خودتنظیمی هیجانی و خود کارآمدی مادران تفاوت وجود دارد(05/0>p). اثربخشی با دوامتری  برای مادران  نسبت به روش فرزندپروری مثبت نشان داد
نتیجه گیری: فرزندپروری ذهن آگاهانه با رویکرد ایرانی - اسلامی بر فرایند های خودآگاهی، تقویت  عزت نفس، پذیرش مادران توجه بیشتری نسبت به دیگر رویکرد های فرزندپروری دارد.