هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی با فنون شناختی، تجربی و رفتاری بر نشانگان بالینی و کیفیت زندگی نوجوانان دارای نشانگان مرزی انجام شد.
مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر طرح عاملی آزمایشی واقعی با پیش آزمون و پس آزمون همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی بیماران نوجوان دختر در بازه سنی 15 تا 17 و مبتلا به اختلال نشانگان مرزی کلینیک درمانی پیوند بخش عمومی شهر بجنورد در سال 1400-1399 بودند که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده تعداد 40 نفر از آنان انتخاب و در 3 گروه آزمایش (10 نفر) و یک گروه کنترل (10 نفر) جایگزین شدند. گروه‌‌های‌ آزمایش تحت 20 جلسه 90 دقیقه‌‌ای طرحواره درمانی با فنون شناختی، تجربی و رفتاری قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‏ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. از مقیاس ویژگی‌‌های شخصیت مرزی برای کودکان (کریگ و همکاران، 2005)، پرسشنامه کیفیت زندگی و پرسشنامه طرحواره (یانگ، 2005) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه ‌و تحلیل اطلاعات به‌دست‌آمده از اجرای پرسشنامه‌‌‌‌ها از طریق نرم‏افزار SPSS نسخه 24 در دو بخش توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‏گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن‌‌فرونی) انجام پذیرفت.
یافته ها: نتایج نشان داد درمان مذکور با فنون سه گانه آن در مرحله پسآزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل اثربخشی معناداری بر کاهش نشانگان بالینی شخصیت مرزی و افزایش کیفیت زندگی داشته است (05/0>P).
نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می‌‌توان گفت که طرحواره درمانی می‌‌‌‌تواند به عنوان یک شیوه درمانی برای کاهش نشانگان بالینی شخصیت مرزی و افزایش کیفیت زندگی دختران نوجوانان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در مراکز درمانی به کار برده شوند.