هدف: ویژگی نماد و رمز این است که در مسیر زمان و تاریخ تغییر کرده، دچار پوست‌اندازی معنایی شده و متناسب با اوضاع اجتماعی هر دوره، کارکرد هنری - ادبی خویش را ارائه نمایند. در این میان نمادها و رمزهای منبعث از طبیعت به دلیل برخورداری از عناصر جوهری و ماندگار، بیش‌ترین کاربست را در اشعار شاعران معاصر داشته است.
مواد و روش ها: بر این اساس در پژوهش حاضر با روش توصیفی - تحلیلی به ارزیابی رمزوارگی منبعث از طبیعت در آثار شاعران مطرح معاصر ایران پرداخته‌ایم.
یافته ها: نتایج این تحقیق بیانگر آن است گرایش‌های سمبولیک و رمزواره در حوزه ادبیات معاصر، علاوه بر اوضاع سیاسی و اجتماعی و احتیاط و ترس از سانسورهای رسانه‌ای، و دگرگونی سبکی، ماحصل دقت و تلاش برای غنای جوهر هنری- ابهام- و همچنین شرکت دادن خواننده در امر خوانش و آفرینش ادبی، جهت لذت بیشتر از اثر می‌باشد.
نتیجه گیری: در این میان، شاعرانی که از استقلال فکری و توانایی ابتکار بیشتری برخوردار بوده‌اند، ضمن مراقبت از هویت کلاسیک نمادها، آنها را از ابتذال و روزمرگی نجات داده و با ارائه در ساختار فکری و هنری جدید، قرائت‌های تازه‌ای از این نمادها و رمزهای برخاسته از طبیعت به دست داده‌اند.