هدف: هدف از انجام این پژوهش تعیین میزان اثربخشی گروه درمانی با رویکرد یکپارچه توحیدی بر دل‌زدگی زناشویی زنان متأهل، می‌باشد.
روش: پژوهش حاضر در قالب یک طرح نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پی‌گیری یک‌ماهه انجام شد. افراد انتخاب‌شده به روش جایگزینی تصادفی در دو گروه 12 نفره شامل گروه آزمایشی و گروه گواه قرار گرفتند. قبل از شروع مداخله‌های درمانی، برای هر دو گروه آزمون دل‌زدگی زناشویی در پاییز (1394) اجرا شد. پس از آن، برای گروه آزمایشی 10 جلسه گروه‌درمانی یکپارچه توحیدی و برای گروه کنترل نیز 10 جلسه گفتگوی آزاد انجام شد. پس از پایان مداخله درمانی و یک‌ماه بعد برای پی‌گیری، مجدداً هر دو گروه مقیاس فوق را که ابزار اندازه‌گیری پژوهش حاضر بود، تکمیل نمودند. جامعه آماری 24، نفر از زنان متأهل مراجعه‌کننده به مرکز مشاوره خانواده پیوند انجمن اولیاء و مربیان شهرستان نقده به عنوان نمونه در دسترس مورد مطالعه قرار گرفتند. این افراد از بین کسانی انتخاب شدند که به‌خاطر مشکلات خانوادگی و اختلاف با همسر به این مرکز مشاوره مراجعه کرده بودند و در مقیاس دل‌زدگی زناشویی نمره بالایی گرفته بودند. تجزیه و تحلیل داده‌های به‌دست آمده با استفاده از روش تحلیل کوواریانس و با بهره‌گیری از نسخه 24 نرم‌افزار آماری SPSS تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که میزان دل‌زدگی زناشویی در گروه آزمایشی بعد از مداخله گروه-درمانی یکپارچه توحیدی به‌طور معناداری پایین‌تر از گروه گواه است (01/0). لذا با توجه به یافته‌ها، مؤثر بودن گروه‌درمانی یکپارچه توحیدی تأیید شد.
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های پژوهش و مؤثر بودن گروه‌درمانی یکپارچه توحیدی، و متناسب بودن آن با فرهنگ و مذهب کشور ما پیشنهاد می‌شود، مشاوران خانواده برای کاهش مشکلات خانوادگی و دل‌زدگی زناشویی، از این رویکرد استفاده نمایند..