هدف: خانواده به‌عنوان اولین رکن تربیت شناخته شده‌ است و نقش بی‌بدیلی در پرورش جنبه‌های مختلف فردی و اجتماعی فرزند دارد. به‌گونه‌ای که آثار تربیت تا پایان عمر مشهود است. بر این اساس؛ مکاتب گوناگون در زمینۀ تربیت و اصلاح مسائل تربیت به نظریه‌پردازی پرداخته‌اند. در این بین بعضی با رویکردی نو به مسائل خانواده نگریسته‌اند. از طرفی امام‌ رضا (ع) با لقب عالم ‌آل‌ محمد (ص) راهبر عملی تربیت بوده است. در این پژوهش، با دید میان‌ رشته‌ای تلاش شده است سیرۀ امام ‌رضا (ع) در خانواده و تربیت فرزند با تأملی بر رویکردهای نوین؛ به عنوان هدف مورد مطالعه قرار گیرد.
روش: این پژوهش با استفاده از روش توصیفی‌–‌تحلیلی؛ از نوع تحلیل مفهومی، ابتدا به بررسی رویکردهای نوین و سیرۀ امام‌ رضا (ع) در خانواده و تربیت فرزند پرداخته و سپس برآیند تطبیق جهت‌گیری‌های مختلف در این زمینه بیان شده است.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که چهار شاخص کرامت انسانی، تربیت اجتماعی، رعایت تفاوت انسان‌ها و گفت‌وگو از مواردی است که در دیدگاه ستیر، مینوچین و امام‌ رضا (ع) مشترک است. در بحث تفاوت؛ ستیر به شکوفا شدن انسان بسنده نموده، ولی با فهمی که از سیرۀ امام‌ رضا(ع) برآمد؛ وی به شکوفایی استعدادها بسنده ننموده و کمال و تعالی انسان را خواهان است. در دیدگاه ستیر خانواده به عنوان کارخانۀ انسان‌سازی معرفی شده است، ولی فهم سیره امام‌ رضا(ع) نشان داد خانواده مکانی است که فرزندان بر اساس شایستگی‌های خود و تربیت صحیح رشد می‌کنند.
نتیجه‌گیری: رویکردهای نوین بیشتر بر درمان مسائل و مشکلات متمرکز است، در حالیکه در سیره امام ‌رضا(ع) بیشتر جنبۀ پیش‌گیری بارز است