اهداف: صبر یک ویژگی روانی و ثبات درونی است که نتیجه آن مدیریت احساسات و هیجانات، توان تحمل سختی‌ها و استرس و سخت‌کوشی در کارهاست. هدف این پژوهش، تعیین نقش صبر با میانجی‌گری تمایز خود بر تنظیم هیجانی و استرس ادراک‌شده در پرستاران بود.
ابزار و روش‌ها: این پژوهش توصیفی- همبستگی از نوع تحلیل مسیر است که در سال ۱۳۹۴ در بین ۲۰۰ نفر از پرستاران بیمارستان‌های شهر تهران انجام شد که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه‌های تمایز خود اسکورون، تنظیم هیجانی گراس و جان، استرس ادراک‌شده کوهن و مقیاس سنجش صبر حسین‌ثابت بود. داده‌ها پس از جمع‌آوری توسط نرم‌افزار SPSS AMOS ۲۱ و با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: الگو در جهت تبیین و برازش از وضعیت مناسبی برخوردار بود. صبر با استرس ادراک‌شده به‌صورت مستقیم رابطه منفی معنی‌دار داشت (۰/۰۰۱=p)، ولی با استرس ادراک‌شده رابطه غیرمستقیم به‌واسطه تمایز خود نداشت (۰/۹۶=p). همچنین صبر با تنظیم هیجانی به‌صورت مستقیم رابطه مثبت معنی‌دار داشت (۰/۰۴=p)، ولی با تنظیم هیجانی رابطه غیرمستقیم به‌واسطه تمایز خود نداشت (۰/۷۳=p).
نتیجه‌گیری: صبر به‌صورت مستقیم و بدون میانجی‌گری تمایز خود بر تنظیم هیجانی و استرس ادراک‌شده پرستاران موثر است.