اهداف: امروزه یکی از امیدبخش‌ترین پارادایم‌های توسعه و سلامت، توجه به سبک زندگی و نقش بی‌بدیل آن در ابعاد سلامت است. هدف پژوهش حاضر، بررسی همبستگی سبک زندگی اسلامی با سلامت معنوی و اجتماعی از دیدگاه معلمان و مدیران شهر ارومیه بود.
ابزار و روش‌ها: این پژوهش توصیفی- همبستگی در سال ۱۳۹۶ در بین ۳۲۰ نفر از معلمان و مدیران دوره دوم متوسطه شهر ارومیه انجام شد که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای نسبی انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه سبک زندگی (LSQ)، پرسش‌نامه سلامت اجتماعی کییز و پرسش‌نامه سلامت معنوی پولوتزین و الیسون بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها، توسط ضریب همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون خطی از طریق نرم‌افزار SPSS ۱۹ صورت گرفت.
یافته‌ها: بین سبک زندگی اسلامی با ارتباط درون‌فردی، میان‌فردی، فرافردی، برون‌فردی، خودکارآمدی، سرمایه اجتماعی و مشارکت گروهی معلمان و مدیران همبستگی مثبت و معنی‌دار وجود داشت (۰/۰۰۰۱=p). همچنین سبک زندگی اسلامی توانست ۳/۶۴% تغییرات متغیر ارتباط درون‌فردی، ۶۷/۶% تغییرات متغیر ارتباط میان‌فردی، ۶۵/۱% تغییرات متغیر ارتباط فرافردی، ۴۴/۹% تغییرات متغیر ارتباط برون‌فردی، ۳۵/۶% تغییرات متغیر خودکارآمدی، ۶۷/۶% تغییرات متغیر سرمایه اجتماعی و ۶۸/۳% تغییرات متغیر مشارکت گروهی معلمان و مدیران را تبیین نماید (۰/۰۰۰۱=p).
نتیجه‌گیری: سبک زندگی دینی اسلامی منجر به بهبود و ارتقای سلامت اجتماعی و سلامت معنوی افراد جامعه به‌ویژه معلمان و مدیران می‌شود.