اهداف: اغلب بیماران قلبی در شرایط نابسامان روحی که در نتیجه بیماری پیدا می‌شود، دنبال راه‌‌‌هایی برای کاهش درد و رنج و رسیدن به معنایی در زندگی هستند. "ذکر" به‌معنی یاد خدا، در قرآن کریم و منابع دینی مایه آرامش انسان عنوان شده است. هدف این پژوهش، مقایسه کیفیت زندگی، افسردگی، اضطراب، استرس و ذهن‌آگاهی در بیماران قلبی با ذکر زیاد خدا و ذکر کم خدا بود.
ابزار و روش‌ها: جامعه آماری این تحقیق علی- مقایسه‌ای شامل کلیه بیمارانی بود که طی سال ۱۳۹۶ با تشخیص مشکلات قلبی- عروقی، در اردبیل خدمات درمانی دریافت کرده بودند که از بین آنها ۲۲۵ نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و پرسش‌نامه‌های تحقیق را تکمیل کردند. ۱۰۸ نفر از آزمودنی‌ها در گروه با ذکر زیاد و ۱۱۷ نفر در گروه با ذکر کمتر قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسش‌نامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی– فرم کوتاه (WHOQOL-BREF)، فرم کوتاه پرسش‌نامه ذهن‌آگاهی فرایبورگ (FMI-SF)، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS-۲۱) و مقیاس محقق‌ساخته ذکر بود. داده‌‌‌‌های جمع‌آوری‌شده توسط نرم‌افزار SPSS ۲۲ و با روش‌‌‌های آماری توصیفی و تحلیل واریانس چندمتغیره و تک‌متغیره تحلیل شدند.
یافته‌ها: بین سن، وضعیت تاهل و جنسیت با میزان ذکر شرکت‌کنندگان رابطه معنی‌داری وجود داشت. دو گروه مورد مقایسه در متغیرهای کیفیت زندگی، افسردگی، اضطراب، استرس و ذهن‌آگاهی تفاوت معنی‌داری داشتند (۰/۰۵p<).
نتیجه‌گیری: ذکر ‌به‌عنوان یک روش دینی با افزایش کیفیت زندگی و ذهن‌آگاهی و کاهش افسردگی، اضطراب و استرس همراه بیماری قلبی- عروقی رابطه قوی دارد.