عرفان اسلامی از نیمه دوم قرن دوم هجری شکل گرفت و همزمان با شرع اسلام تکوین یافت. متصوفه منکر هرگونه نفوذ اندیشه های غیراسلامی در آیین تصوف هستند، اما قرائن و شواهد بسیاری نشان می دهد که این فکر تحت تاثیر عرفان های دیگری نیز بوده است. در این پژوهش، عناصر عرفان نظری و عملی، در اقوال و افعال عرفا، با تکیه بر دو اثر برگزیده طبقات الصوفیه خواجه عبدالله انصاری و تذکره الاولیا عطار، در سه آیین اسلام، مسیحیت و هندوییسم بررسی شده است، تا مشخص شود که چه مشابهت هایی میان تصوف و عرفان ایرانی با اندیشه های مسیحیت و بودیسم وجود دارد و شائبه تاثیر پذیری در کدام موارد بیشتر است. شواهد امر حاکی از این است که مسیحیت بیشتر از جهت تکوین قسمت عملی و ظاهری عرفان از نزدیک ترین مکاتب غیر اسلامی نسبت به عرفان اسلامی بوده است و عرفان هندی بیشتر از نگرش نظری و باطنی با عرفان اسلامی مشابهت دارد. روش تحقیق در این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و براساس یافته ها و مطالعات و منابع کتابخانه ای می باشد. نتایج حاصل از این پژوهش حاکی است هرچند در نحوه نگرش کلی مکاتب عرفانی مسیحی و هندی با عرفان اسلامی دارای افتراقاتی می باشند اما وجود تشابهاتی بیانگر تاثیرات این مکاتب عرفانی بر مکتب عرفانی اسلامی است .