هدف: هدف پژوهش حاضر تبیین نظریه نوظهور مدیریت مدرسه نامرئی ایرانی بود.
مواد و روش ها: از لحاظ روش‌شناسی، رویکرد کیفی از نوع داده بنیاد ترجیح داده شد. افراد خبره، صاحب نظر و متخصص در اداره مدارس، به عنوان جامعه مرجع و منبع اصلی این پژوهش تعریف شدند. براین اساس، 10 تن از خبرگان، استادان علوم تربیتی و مدیریت آموزشی با تجربه مدرسه داری، با لحاظ اشباع نظری به‌صورت هدفمند گزینش شدند، و داوطلبانه دعوت به مشارکت در این پژوهش را پذیرفتند. روش و ابزار گردآوری داده‌ها، بحث متمرکز گروهی بود. برای استخراج داده‌ها از استراتژی‌های تحلیل متن‌محور و یادداشت‌محور توأم با روش قیاس تحلیلی استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل داده‌های استخراجی، براساس دستورالعمل‌های ارائه‌شده توسط اشتراوس و کوربین انجام شد.
یافته ها: نتایج نشان داد، از سازه‌های «بی‌شکلی درهم‌تنیده شبکه‌ای»، «سرشار از ممکنات، نامنتظرها و استحاله‌گر»، «تولید دانش‌ضمنی و عمل‌گرایانه»، «ظهور فرا‌زمانی و فرامکانی و فرامتن معنایی»، «نزدیکی با واقعیت پدیدارشناختی»، «توان سازگاری و انطباق پویا»، «گرایش به هم‌ترازی قدرت»، «زیست در مرزهای خاکستری»، «مبتنی بر گفتگوهای فردبنیان»، «تداوم در فرایندهای خودبنیاد»، می‌توان در تبیین نظریه «مدیریت مدرسه نامرئی»، استفاده‌کرد.
نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که عملا و در جهانی واقعی، مدت‌ها است که در نهاد آموزشی ایران، ساختاری ناپیدا، در متن مدرسه آشکار شکل گرفته و فعالیت می‌کند، که بسیار قدرتمندتر از مدرسه آشکار است.