اهداف: افسردگی اساسی یکی از شایع‌ترین اختلالات در ایران است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی معنی‌درمانی توام با تلاوت قرآن و دعا بر کیفیت زندگی زنان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی بود.
مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نظر هدف، یک تحقیق کاربردی است و از لحاظ روش، نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی بود که در سال ۱۳۹۶ به مراکز روان‌شناختی استان قم مراجعه کرده بودند. با توجه به روش پژوهش، ۳۰ نفر از زنان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی با بهره‌گیری از روش نمونه‌گیری داوطلبانه انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی به دو گروه ۱۵نفری (۱۵ نفر به‌عنوان گروه آزمایش و ۱۵ نفر به‌عنوان گروه کنترل) تقسیم شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسش‌نامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی بود. برای تجزیه و تحلیل داده‌های حاصل از گردآوری اطلاعات، از نرم‌افزار SPSS ۲۱ و از شاخص‌های آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد. به‌منظور بررسی فرضیه‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس تک‌متغیره استفاده شد.
یافته‌ها: با کنترل اثر پیش‌آزمون، در مرحله پس‌آزمون، میانگین نمره کیفیت زندگی بین دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معنی‌داری داشت (۲۶/۰۱=F؛ ۰/۰۱=p) و در گروه آزمایش بالاتر از گروه کنترل بود.
نتیجه‌گیری: معنی‌درمانی توام با تلاوت قرآن و دعا در کیفیت زندگی زنان مبتلا به افسردگی اساسی موثر است.