هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان عاطفه‌هراسی و درمان هیجان‌مدار بر بازداری هیجانی زنان با رضایت زناشویی پایین بود.
مواد و روش ها: پژوهش حاضر جزء طرح های نیمه آزمایشی با پیش آزمون -پس آزمون-پیگیری سه گروهی است. جامعه آماری پژوهش حاضر را زنان دارای مشکلات زناشویی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال 1400 تشکیل دادند. برای نمونه‌گیری نخست با افراد داوطلبی که توسط مرکز مشاوره معرفی‌شده بودند، مصاحبه و پرسشنامه رضایت زناشویی به‌عنوان آزمون غربالگری اجرا شد. بعد از بیان اهداف و روند اجرایی پژوهش و بررسی شرایط ورود از میان زنان واجد شرایط 45 نفر به‌تصادف انتخاب و در دو گروه آزمایش (هر گروه 15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) به‌تصادف گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بازداری هیجانی باکر و همکاران (2007) بودند. داده‌های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد که درمان هیجان مدار و درمان عاطفه‌هراسی در شرکت کنندگان گروه های آزمایشی به نسبت گروه کنترل تاثیر معناداری بر بازداری هیجانی در زنان دارای مشکلات زناشویی داشت.
نتیجه گیری: همچنین میزان کاهش در گروه مبتنی بر درمان هیجان مدار در مؤلفه سرکوبی در بازداری هیجانی بیشتر از گروه درمان عاطفه هراسی بود.