هدف: عملکرد معلمان نقش مهمی در بهبود کیفیت نظام آموزش‌وپرورش دارد و مسئولیت‌پذیری اجتماعی می‌تواند بر آن اثر بگذارد. در نتیجه، پژوهش حاضر با هدف تبیین اثر میانجی‌گری نقش راهبران آموزشی در ارتباط بین مسئولیت‌پذیری اجتماعی و عملکرد معلمان انجام شد.
مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش‌شناسی کمی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش کلیه معلمان شهرستان سمیرم در سال تحصیلی 1401-1400 به تعداد 878 نفر بودند. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان 267 نفر برآورد که این تعداد با روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه‌های راهبران آموزشی عابدی‌نیا و همکاران (1399)، مسئولیت‌پذیری اجتماعی اوبایسات (2017) و عملکرد شغلی پاترسون (1991) بود که روایی صوری آنها با نظر متخصصان تایید و پایایی آنها با روش آلفای کرونباخ به‌ترتیب 89/0، 92/0 و 73/0 بدست آمد. داده‌ها با روش‌های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم‌افزار SPSS-22 تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که مسئولیت‌پذیری اجتماعی بر راهبران آموزشی و عملکرد معلمان و راهبران آموزشی بر عملکرد معلمان اثر مستقیم و معنادار داشت (001/0>P). همچنین، مسئولیت‌پذیری اجتماعی با میانجی‌گیری راهبران آموزشی بر عملکرد معلمان اثر غیرمستقیم و معنادار داشت (05/0>P).
نتیجه‌گیری: با توجه به اثر میانجی راهبران آموزشی در ارتباط بین مسئولیت‌پذیری اجتماعی و عملکرد معلمان، پیشنهاد می‌شود که برای بهبود عملکرد معلمان و نظام آموزش‌وپرورش توجه بیشتری به مسئولیت‌پذیری اجتماعی و راهبران آموزشی شود و زمینه برای ارتقای آنها فراهم گردد.