هدف: این پژوهش با هدف، ارائه مدل ساختاری رضایت از خود بر اساس امنیت شغلی و نظام دانایی در دانش آموختگان تحصیلات تکمیلی انجام شد.
مواد و روش ها: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با تکیه بر معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل تمام دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه های شهر تهران در سال 99-1398 به تعداد 8197 دانشجو می باشد. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران و جدول مورگان 382 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای برآورد گردید. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه رضایت از خود (داینر و همکاران، 1985)، امنیت شغلی (نیسی و همکاران، 1379) و نظام دانایی (نیومن و کنراد، 2000) بود. روایی پرسشنامه از نظر صوری و محتوایی از طریق چند نفر از خبرگان، روایی ﻫﻤﮕﺮا از طریق محاسبه ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ واریﺎﻧﺲ اﺳﺘﺨﺮاج ﺷﺪه و روایی واﮔﺮا از طریق محاسبه جذر AVE به تایید رسید. پایایی پرسشنامه از طریق آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 898/0 به دست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم افزار lisrel و smartpls3 استفاده شد.
یافته ها: نتایج به دست آمده نشان داد که امنیت شغلی و نظام دانایی به ترتیب به میزان  223/0 و 232/0  بر رضایت از خود در دانشجویان تحصیلات تکمیلی تأثیر مثبت و معناداری دارد.
نتیجه گیری: علاوه بر این، امنیت شغلی و نظام دانایی نقش میانجی را داشتند. به طوری که تاثیر امنیت شغلی بر رضایت از خود با نقش میانجی نظام دانایی به میزان 0.31 است.