هدف: این پژوهش به بر رسی رابطه باور های ارتباطی با علاقه اجتماعی به میانجیگری خود متمایز سازی در دانشجویان پرداخته است.
مواد و روش ها: همبستگی از نوع معادله ساختاری با نرم افزار PLS وروش پیمایشی می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد خمینی شهر درسال 1398-1399 است. روش نمونه گیری خوشه‌ای تصادفی و تعداد نمونه 300 نفردرنظرگرفته شد. آزمودنی ها پرسشنامه های خودمتمایزسازی اسکورون وفرد لندر (1998)، مقیاس باورهای آدیلسون و اپشتاین (1982) و پرسشنامه علاقه اجتماعی گریور و همکاران (1973) را تکمیل کردند.
یافته ها: آزمون مدل پژوهش نشان داد که تاثیر مستقیم باورهای ارتباطی بر علاقه اجتماعی رد شده است اما با توجه به تاثیر معنی داری باورهای ارتباطی بر خودتمایزسازی و همچنین خودتمایز سازی بر علاقه اجتماعی، نقش میانجی خودتمایز سازی در رابطه بین باورهای ارتباطی و علاقه اجتماعی تایید می‌شود (05/0>p). شدت اثر غیرمستقیم برابر با 053/0 است. بر این اساس، باورهای ارتباطی فقط تاثیر غیرمستقیم بر علاقه اجتماعی دارد.
نتیجه گیری: از جمله دستاوردهای این پژوهش می توان به افزایش میزان خود متمایزسازی اشاره کرد که موجب بهبود باورهای ارتباطی و ارتقاء علاقه اجتماعی می گردد.