هدف: این پژوهش با هدف، ارائه مدل ساختاری خردمندی در زوجین بر اساس سازگاری زناشویی و احساس انسجام با نقش واسط‌‌ای ذهن آگاهی انجام شد.
مواد و روش ها: روش پژوهش مقطعی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه زوجین (زن و شوهر) در شهر تهران در سال 1400-1399 تشکیل دادند، که از میان آن‌ها، تعداد 380 نفر با روش نمونه‌گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. در این پژوهش از ابزارهای خردمندی (آردلت، 2003)، سازگاری زناشویی (اسپانیر، 1976)، احساس انسجام (کیمیایی و همکاران، 1392) و ذهن آگاهی (ریان و براوان، 2003) استفاده شد که همگی از اعتبار و پایایی قابل قبولی برخوردار بودند. به منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS-V23 و Amos-V8.8 استفاده گردید. همچنین به‌منظور پاسخگویی به فرضیه‌های پژوهش از مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد.
یافته ها: یافته­های پژوهش نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار است. نتایج نشان داد سازگاری زناشویی اثر مستقیم بر خردمندی داشته است، رابطۀ سازگاری زناشویی با خردمندی به صورت مستقیم برابر (82/4 = t و 66/0=β) است. احساس انسجام اثر مستقیم بر خردمندی داشته است، رابطۀ احساس انسجام با خردمندی به صورت مستقیم برابر (59/7 = t و 85/0=β) است. همچنین نتایج نشان داد که اثر غیرمستقیم سازگاری زناشویی و احساس انسجام بر خردمندی زوجین به واسطه ذهن آگاهی با 95 درصد اطمینان مورد تأیید بوده است.
نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می‌دهد تقویت ذهن آگاهی از طریق ارتقا سازگاری زناشویی و احساس انسجام قادر است خردمندی زوجین را افزایش دهد. لذا توجه به متغیرهای مذکور در پیشگیری و طراحی درمان‌های مناسب‌تر به پژوهشگران و درمانگران یاری می‌رساند.