هدف: هدف این پژوهش، تعیین اثربخشی معنادرمانی گروهی مبتنی بر آموزه‌های قرآنی بر امید به زندگی در زنان مبتلا به سرطان سینه بود.
مواد و روش ها: روش تحقیق حاضر، نیمه تجربی و از نوع طرح‌های پیش‌آزمون_ پس‌آزمون بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیه زنان مبتلا به سرطان سینه شهر تهران به تعداد 400 نفر در سال 97-1396 بود. از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده شد و از زنان مبـتلا بـه سـرطان سـینه بـین محدوده سنی30 الی50 ساله که مراجعه‌کننده به بخش شیمی‌درمانی یکی از بیمارستان‌های تهران بودند، 30 نفر انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل و در هر گروه 15 نفر بر اساس ملاک‌های ورود و خروج از پژوهش انتخاب شدند. افرادی که در گروه آزمایش قرار گرفته بودند، طی 8 جلسه 1ساعته که هفته‌ای 2 مرتبه انجام می‌گرفت، تحت معنادرمانی گروهی مبتنی بر آموزه‌های قرآنی قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش­نامه امید به زندگی اشنایدر و همکاران (1991) بود.
یافته‌ها: نتایج تحقیق عبارت بود از اینکه معنادرمانی گروهی مبتنی بر آموزه‌های قرآنی بر افزایش امید به زندگی مؤثر است (01/0>P).
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته­های پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که برای افزایش امید به زندگی زنان مبتلا به سرطان سینه می‌توان از معنادرمانی گروهی مبتنی بر آموزه‌های قرآنی استفاده کرد.