هدف: پرستاران از جمله افرادی هستند که ارتباطی تنگاتگ با مردم دارند، مسئولیت سلامتی و زندگی انسان­ها را به­دوش می­کشند و با بیماران و بیماری­های درمان­ناپذیر روبه­ رو هستند. از این‌رو پیوسته فشارهای روانی شدیدی را تجربه می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و درمان فراتشخیصی در کاهش مشکلات هیجانی در پرستاران شاغل در سازمان تأمین اجتماعی در شهر کرمانشاه انجام شد.
مواد و روش‌ها: روش پژوهش، شبه­آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان‌های تأمین اجتماعی شهر کرمانشاه می‌باشد. روش نمونه‌گیری به‌صورت نمونه‌گیری هدفمند می‌باشد. از بین پرستاران شاغل در بیمارستان‌های تأمین اجتماعی کرمانشاه، 45 نفر به‌عنوان نمونه با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج و با تست اولیه توسط محقق وارد شدند و در 3 گروه 15 نفری که شامل 2 گروه آزمایش و یک گروه کنترل می‌باشد، تقسیم شدند. 8 جلسه درمان‌های فراتشخیصی 5/1 ساعته به گروه آزمایش 1 و 8 جلسه آموزش زوج‌درمانی مبنی بر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد 5/1 ساعته به گروه آزمایش 2 ارائه شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس DASS 21 استفاده شد.
یافته‌ها: در مجموع، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) در کاهش مشکلات هیجانی در بین پرستاران در سطح معناداری (p<0.05) مؤثر است. همچنین، درمان فراتشخیصی در کاهش مشکلات هیجانی و افزایش رضایت از زندگی در سطح معناداری (p<0.05) تأثیر مثبتی دارد. نتایج برای فرضیه دیگر پژوهشی نشان داد که درمان فراتشخیصی نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش مشکلات هیجانی در بین پرستاران در سطح معناداری (p<0.05) از تأثیر بیشتری برخوردار است.
نتیجه‌گیری: توجه به مشکلات هیجانی و فاکتورهای رضایت از زندگی در پرستاران از جهت سلامت فردی و سلامت عمومی جامعه بسیار حایز اهمیت می‌باشد.