هدف: این پژوهش با هدف بررسی مقایسه اثربخشی زوج‌درمانی رفتاری تلفیقی و زوج‌درمانی هیجان­مدار بر سلامت (مؤلفه خودکارآمدی ناباروری) زوجین نابارور در شهر اهواز در چارچوب یک طرح آزمایش تک­موردی با طرح خط پایه چندگانه انجام گرفته است.
مواد و روش‌ها: جامعه آماری پژوهش را تمام زوجین نابارور مراجعه‌کننده به مراکز ناباروری اهواز در سال 1398 به تعداد 498 خانواده تشکیل دادند که با روش نمونه‌گیری غیرتصادفی هدف­مند، 6 زوج انتخاب و در دو گروه (3 زوج تحت زوج‌درمانی رفتاری تلفیقی و 3 زوج تحت زوج‌درمانی هیجان­مدار) به‌صورت تصادفی ساده جایگزین شدند. آزمودنی‌ها پرسش­نامه خودکارآمدی ناباروری (کوسینیو، 2006) را تکمیل کردند. زوجین نابارور در گروه آزمایش تحت مداخله زوج‌درمانی رفتاری تلفیقی جاکوبسن و کریستینسن (1998) در 12 جلسه 120 دقیقه‌ای در 5 هفته و زوج‌درمانی هیجان­مدار گرینبرگر و جانسون (1988) در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای در 4 هفته قرار گرفتند. سپس، اثربخشی درمان‌ها با استفاده از مشاهده و تکرار پرسش­نامه‌های خودکارآمدی ناباروری انجام گرفت. داده‌های پژوهش با روش تحلیل نمودار، شاخص تغییر پایا (RCI) و معناداری با استفاده از فرمول درصد بهبودی انجام گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که زوج‌درمانی رفتاری تلفیقی و زوج‌درمانی هیجان­مدار باعث افزایش سلامت (مؤلفه خودکارآمدی ناباروری) زوجین نابارور شده است.
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌ها، چنین نتیجه‌گیری می‌شود که هر دو رویکرد زوج‌درمانی رفتاری تلفیقی و زوج‌درمانی هیجان­مدار منجر به بهبود سلامت (مؤلفه خودکارآمدی ناباروری) در زوجین نابارور شده‌اند، اگرچه نمی‌توان تفاوتی در میزان اثرات آن‌ها یافت کرد.