هدف: این پژوهش با هدف، نقش واسطهای خودکارآمدی تحصیلی در رابطه بین سرمایه روانشناختی با اهمالکاری تحصیلی در دانشآموزان تحصیلی انجام شد.
مواد و روش ها: روش پژوهش مقطعی از نوع همبستگی است. جامعه‌آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانشآموزان مقطع متوسطه (دختر و پسر) منطقه 2 و 4 شهر تهران در سال تحصیلی 1401-1402 تشکیل دادند، که از میان 23552 دانش‌آموز، تعداد 400 نفر را روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای انتخاب شدند. در این پژوهش از ابزارهای اهمالکاری تحصیلی (سولومون و راث بلوم، 1984)، سرمایه روانشناختی (مک گی، 2011) و خودکارآمدی تحصیلی (جینکس و مورگان، 1999) استفاده شد. به منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS-V23 و Lisrel-V8.8 استفاده گردید. همچنین به‌منظور پاسخگویی به فرضیه‌های پژوهش از مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد.
یافته ها: یافتههای پژوهش نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار است. نتایج نشان داد سرمایه روانشناختی بر اهمال‌کاری تحصیلی در دانش‌آموزان تاثیر مستقیم دارد. همچنین نتایج نشان داد سرمایه روانشناختی بر اهمال‌کاری تحصیلی در دانش‌آموزان (از طریق نقش واسطه‌ای خودکارآمدی تحصیلی) تاثیر غیرمستقیم دارد.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج می‌توان اظهار داشت هر چقدر فرد از سرمایه روانشناختی و خودکارآمدی تحصیلی بیشتری بهره داشته باشد، میزان اهمالکاری تحصیلی کمتر خواهد بود. لذا توجه به متغیرهای مذکور در پیشگیری و طراحی درمان‌های مناسب‌تر به پژوهشگران و درمانگران یاری می‌رساند.