هدف: با توجه به اهمیت خودرهبری در نظام‌های آموزشی به‌ویژه در نظام آموزش عالی، پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل مناسب خودرهبری اعضای هیأت‌علمی با رویکرد اسلامی انجام شد.
مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش اعضای هیأت‌علمی دانشگاه‌های دولتی، آزاد اسلامی و پیام نور شهر کرج در سال تحصیلی 01-1400 به تعداد 1120 نفر بودند که 300 نفر از آنها با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی و پرسشنامه محقق‌ساخته خودرهبری اعضای هیأت‌علمی با رویکرد اسلامی (31 گویه‌ای) بود که روایی آن با نظر خبرگان تایید و پایایی آن مناسب ارزیابی شد. داده‌های پژوهش حاضر با روش‌های تحلیل عاملی اکتشافی و مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزارهای SPSS-26 و Smart PLS-3 تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که مدل خودرهبری اعضای هیأت‌علمی با رویکرد اسلامی دارای 8 عامل شناخت خود، خودانگیزشی، خودکنترلی، اثربخشی، هدف‌گذاری، اصلاح و تحول، اخلاق‌مداری و خودشکوفایی بود که بار عاملی و میانگین واریانس استخراج‌شده همه آنها بالاتر از 60/0 و پایایی همه آنها با روش‌های ترکیبی و آلفای کرونباخ بالاتر از 70/0 بود. دیگر یافته‌ها نشان داد که مدل خودرهبری اعضای هیأت‌علمی با رویکرد اسلامی برازش مناسبی داشت و اثر خودرهبری اعضای هیأت‌علمی بر هر 8 عامل شامل شناخت خود، خودانگیزشی، خودکنترلی، اثربخشی، هدف‌گذاری، اصلاح و تحول، اخلاق‌مداری و خودشکوفایی مثبت و معنادار بود (001/0>P).
نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه حاکی از وجود هشت عامل موثر (شناخت خود، خودانگیزشی، خودکنترلی، اثربخشی، هدف‌گذاری، اصلاح و تحول، اخلاق‌مداری و خودشکوفایی) برای خودرهبری اعضای هیأت‌علمی بود. بنابراین، برای ارتقای خودرهبری در آنان می‌توان زمینه را برای بهبود عامل‌های موثر شناسایی‌شده فراهم کرد.