هدف: پرستاران زن به دلیل مشکلات فراوان مربوط به کار گاهی دچار تعارض کار- خانواده می‌شوند. در نتیجه، هدف این پژوهش ارزیابی مدل ساختاری اوقات فراغت توانمندمحور و تعارض کار- خانواده با میانجی‌گری تنظیم هیجانی پرستاران زن بود.
مواد و روش‌ها: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا همبستگی بود. جامعه پژوهش پرستاران زن بیمارستان‌های منطقه 2 شهر تهران در سال 1400 بودند. حجم نمونه 210 نفر تعیین که این تعداد با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه‌های اوقات فراغت توانمندمحور (پترسون و سلیگمن، 2004)، تعارض کار- خانواده (کارلسون و همکاران، 2000) و تنظیم هیجان (گراس و جان، 2003) بودند. داده‌ها با روش تحلیل مسیر در نرم‌افزار لیزرل تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که اوقات فراغت مبتنی بر خرد بر تعارض کار- خانواده، اوقات فراغت مبتنی بر تعالی بر بازداری هیجانی و بازداری هیجانی بر تعارض کار- خانواده در پرستاران زن اثر مستقیم و معنادار داشت (05/0>P)، اما اوقات فراغت مبتنی بر خرد بر بازداری هیجانی و اوقات فراغت مبتنی بر تعالی بر تعارض کار- خانواده در آنان اثر مستقیم و معنادار نداشت (05/0>P). همچنین، اوقات فراغت مبتنی بر خرد و اوقات فراغت مبتنی بر تعالی با میانجی بازداری هیجانی بر تعارض کار- خانواده در پرستاران زن اثر غیرمستقیم و معنادار داشتند (05/0>P).
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌ها، برای کاهش تعارض کار- خانواده می‌توان زمینه را برای افزایش اوقات فراغت مبتنی بر خرد و اوقات فراغت مبتنی بر تعالی و کاهش بازداری هیجانی در پرستاران زن فراهم کرد.