هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی زوج درمانی براساس مدل طرحواره بر عملکرد جنسی و تحمل ناکامی در بیماران زن مبتلا به ناباروری بود.
مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی بود. 24نفر از زنان مبتلا به ناباروری که دارای اختلال در عملکرد جنسی و تحمل ناکامی پایین بودند و از خرداد تا شهریور ماه سال 1401 مراجعه کننده به بخش ناباروری بیمارستان امام خمینی (ره) واقع در استان ساری با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. سپس به صورت تصادفی در گروه آزمایش (تحت زوج درمانی براساس مدل طرحواره) (n=12 ) و گروه کنترل (n=12) گمارده شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد مسائل جنسی(MSQ) اسنل و فیشرو والترز (1993) و پرسشنامه تحمل ناکامی در سه مرحله خط پایه، پس از مداخله جمع آوری شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر چند متغیری انجام شد.
یافته ها: یافته ها نشان داد که در گروه تحت زوج درمانی براساس مدل طرحواره، میانگین نمره عملکرد جنسی در متغیرهای  اضطراب و افسردگی جنسی همچنین رضایت جنسی و تحمل ناکامی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به طرز معناداری کاهش و افزایش پیدا کرده است (001/0 > P).
نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که زوج درمانی براساس مدل طرحواره  می‌تواند در بهبود عملکرد جنسی (اضطراب و افسردگی جنسی همچنین رضایت جنسی) و تحمل نناکامی در زنان مبتلا به ناباروری موثر باشد.