جزایر مصنوعی خسارات ‌زیست‌ محیطی متعددی را افزون بر پیامدهای مثبتی که دارند، ایجاد می‌نمایند. ساخت جزایر مصنوعی از سوی کشورهای حاشیه‌ی دریای خزر، سبب شده تا این موضوع با حساسیت بیشتری از سوی ایران دنبال شده و در چنین شرایطی، تبعات زیست محیطی و حقوقی این مسئله هم نباید مغفول بماند. در کنار آلودگی‌های زیست محیطی ناشی از فعالیت‌های انسانی و بهره‌برداری بی‌رویه از طبیعت، آلودگی آب‌ها هم در منطقه‌ی دریایی خزر، بخش عمده‌ای از بحران سلامت اکوسیستم دریایی این خطه را تشکیل می‌دهد. اگرچه برخی از کشورهای مجاور این دریا، تلاش دارند تا سهم اراضی تحت مالکیت خود را با ایجاد جزایر مصنوعی برای فعالیت‌های اقتصادی، توریستی و تجاری خود افزایش دهند، اما تاسیس این سازه‌ها در دریای خزر، باعث بر هم زدن سلامت اکوسیستم طبیعی دریای خزر می‌شوند. نوشتار سلامت اکوسیستم دریایی دریای خزر و اعتراض ایران به احداث جزایر‌ در دریای خزر بخاطر مسایل زیست محیطی آن‌ها، بر مبنای مقررات حقوق بین‌الملل و با استناد به دعوای مالزی‌ علیه سنگاپور، دعوای هلند علیه روسیه و مسئولیت بین‌المللی دولت‌ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که مطابق با حقوق بین‌الملل دریاها، احداث جزایر مصنوعی ممنوع نیست، اما ایجاد آن‌ها طبق رویه‌ی قضایی بین‌المللی مشروط  به رعایت حقوق کشورهای همجوار و ارزیابی خسارات ‌زیست محیطی آن‌ها و به آگاهی رسانیدن کشورهای مجاور می‌باشد. این پژوهش از نوع نظری بوده، روش تحقیق آن به صورت توصیفی و تحلیلی می‌باشد و روش جمع‌آوری اطلاعات آن، کتابخانه‌ای و با مراجعه به اسناد بین‌المللی، کتب و مقاله‌ها انجام شده است.