ازدواج و تشکیل خانواده یکی از مولفه‌های سبک زندگی مقبول در زندگی است. تعلل در امر ازدواج به پیامدهای نامطلوبی منجر می‌شود که از هم گسیختن نهاد خانواده یکی از این آسیب‌های نامطلوب اجتماعی است. برای جبران این آسیب‌ها فرزندپذیری در دختران مجرد بالای 30 سال یک راهبرد اساسی است. در همین راستا این پژوهش با هدف شناسایی تجربه زیسته دختران مجرد بالای 30 سال از سبک زندگی ناشی از فرزندپذیری به روش پدیدارشناسی به مطالعه پرداخته است. جامعه آماری پژوهش شامل دختران مجرد بالای 30 سالی است که بعد از تصویب قانون پذیرش حضانت در سال 1392 تا اسفند ماه 1398 اقدام به پذیرش حضانت فرزند نموده‌اند و نمونه‌گیری از نوع هدفمند بوده که فرایند نمونه‌گیری با انجام بیست مصاحبه عمیق به اشباع نظری رسیده است. یافته‌های کیفی پژوهش نشان داده که تحلیل 20 مصاحبه عمیق از مشارکت‌کنندگان به استخراج یازده مقوله فرعی و چهار مقوله اصلی منجر شده است. مقولات اصلی به همراه زیر مجموعه‌های آنها شامل: کیفیت روابط درون خانوادگی (تغییر در روابط فرد با خانواده؛ احساس مسئولیت در قبال خانواده؛ نحوه گذاران اوقات فراغت)؛ فضای اجتماعی زندگی (تغییر در سطح تعاملات اجتماعی، احساس سرزندگی و شادی، دامنه ارتباطات اجتماعی)؛ وضعیت سلامت جسمی (بهبود وضعیت سلامت، تحلیل وضعیت سلامت) و رضایت از خود و زندگی (تغییرات در سبک زندگی بعد از حضانت، تامین حس و نیاز مادری، عدم پشیمانی از قبول حضانت) بوده است. بنابراین نتایج گویای این واقعیت است که دختران دارای تجربه زیسته فرزندپذیری عموماً سبک زندگی متفاوتی را تجربه کرده‌اند که مولفه‌های این سبک زندگی با معمول آن در جامعه دارای تفاوت است.