هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تطبیقی معنای زندگی از منظر ارسو و اسلام می باشد. در منظومه فکری ارسطو، معناداری زندگی با مفهوم نیک‌بختی یا ائودایمونیا پیوند یافته است.
مواد و روش: در این مقابه از روش توصیفی تحلیلی با رویکرد اسنادی استفاده شده است.
یافته ها: ائودایمونیا به جای آنکه حالتی روانی باشد، قِسمی زندگی انسانی است که فردِ سزاوار ستایش آن را برای خود برمی‌گزیند. نیک‌بختی از منظر ارسطو، فعالیت فاضلانه روحِ خردورز در زندگی کامل است. زندگی توأم با نیک‌بختی، زندگی‌ای فعالانه، سرشار از همه خوبی‌ها و فی‌نفسه مطلوب است. نزد ارسطو بسترها و زمینه‌های انفسی و آفاقی هر دو به نحو توأمان در ایجاد نیک‌بختی و معناداری زندگی مؤثرند. این زمینه‌ها عبارتند از: خوبی‌های روح نظیر فضایل اخلاقی و فکری و تحصیلات. خوبی‌های جسمی نظیر قدرت، سلامت، زیبایی و حواس سالم و خوبی‌های بیرونی همچون ثروت، دوستان نیک و وفادار، تبار نیکو، فرزندان خوب، وراثت و حسن شهرت.
نتیجه گیری: دین اسلام درک عمیقی از جهان و انسان ارائه می دهد و انسان را خلیفه خداوند بر روی زمین می داند. باور به این امر لحظه لحظه زندگی آدمی را معنادار می کند. از سوی دیگر آموزه های اسلامی به گونه ای است که سبب آرامش و بهداشت روحی و روانی خواهد شد. این مسئله خود به گونه ای با معنای زندگی در ارتباط است. از جمله اصلی ترین آموزه های اساسی دین اسلام یاد خداست و با یاد خدا آرامش روحی در بالاترین سطح خود تأمین می شود. و همین امر در معنا بخشی به زندگی تأثیر فراوان دارد.