هدف: مولوی و شمس تبریزی به عنوان دو عارف والامقام، به شیوه‌های گونه‌گون از آیات کلام الله مجید در جهت سبک زندگی اسلامی بهره جسته‌اند.هدف پژوهش این است که بتواند به شناخت بهتری از سامانه فکری مولانا و شمس و جهان‌بینی قرآنی آن‌ها دست‌ یابد.  
مواد و روش ها: در این مقاله به بررسی این موضوع به روش تطبیقی پرداخته‌شده است.
یافته ها: به نظرمولانا،ازمهم ترین شرایط فهم ودرک قرآن ،خویشتن شناسی ودرک خوداست.تفسیرهای مولاناعارفانه است .مثنوی گویاتفسیروترجمه ی قرآن است ودرتمامی تفاسیرمولانا وشمس تبریزی، عشق به معبود برهمه چیز، مقدم است وعشق ازاساسی ترین مبانی تفسیر قرآن درآثار مولانا است
نتیجه گیری: نور قرآن و حقیقت حق در دل وجان این دو عارف نفوذ کرده است. عارفان براین نظرمعتقدندکه  علم مکاشفه ،که بدون ریاضت ودرنتیجه ی لطف الهی حاصل می شود،مهم ترین روش برای رسیدن به علم باطن است.ودانش مکاشفه نهایت وغایت همه ی دانش هاست .درقرآن کریم ومثنوی معنوی همچنین درمقالات شمس، مسأله ی بازگشت به اصل خویش ،بیشتربه چشم می خوردکه مکتب عرفان هم برهمین اصل بنیان نهاده شده است که هرظاهری باطنی داردومکاشفه ، مهم ترین روش برای رسیدن به علم باطن است .پس با سرمشق قرار دادن قرآن می‌توان در تمامی مراحل زندگی از آن بهره جست و به کمال واقعی رسید.